Αυτό το Αστέρι είναι για όλους μας – Τάσος Λειβαδίτης

Θα ‘θελα να φωνάξω τ’ όνομα σου , αγάπη , μ’ όλη μου την δύναμη.
Να τ’ακούσουν οι χτίστες στις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ήλιο.
Να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και να ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα.
Να τα ακούσει η άνοιξη και να ‘ρχεται πιο γρήγορα.
Να το μάθουν τα παιδιά για να μην φοβούνται το σκοτάδι.
Να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές , τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες.
Να το ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το ξαναπούν με όλες τις καμπάνες τους.
Να το κουβεντιάζουν τα βράδια οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα πρησμένα χέρια τους.
Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο.
Καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει…

Γιάννης Ρίτσος – Για την κόρη του

Κοριτσάκι μου,
θέλω να σου φέρω τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.
Θέλω να σου φέρω ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
να σεργιανάει το γαλανό όνειρό σου.
Θέλω να σου φέρω
ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
δυο αχτίνες σταυρωτές από τους στίχους μου
να σου ξορκίζουν το κακό
να σου φωτάνε μη σκοντάψεις...

Όταν ανθίζουν μυγδαλιές - Αλεξάνδρα Κωστάκη

Όταν ανθίζουν μυγδαλιές
είναι η αρχή του τέλους
για το χειμώνα της ψυχής
και τους δριμείς ανέμους.

Όταν ανθίζουν μυγδαλιές
στόλισε τα μαλλιά σου
και βγες ηλιοπερήφανη
να δείξεις τα φτερά σου.

Όταν ανθίζουν μυγδαλιές
ζωγράφισε τραγούδια
ουράνια τόξα αγκάλιασε
παίξε με τ΄αγγελούδια.

Όταν ανθίζουν μυγδαλιές
 χαμόγελο κέρνα θεικό
και μπες σε παιδική καρδιά
ψάξε να βρεις το μυστικό...

Του χρόνου τη ρόδα
με σύνεση γύρνα
και πάντα προχώρα
ντυμένη με σμύρνα...
...'Οταν ανθίζουν μυγδαλιές!

ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ

Ἐπεκτείνομαι καὶ βιώνω
παράνομα
σὲ περιοχὲς ποὺ σὰν ὑπαρκτὲς
δὲν παραδέχονται οἱ ἄλλοι.
Ἐκεῖ σταματῶ καὶ ἐκθέτω
τὸν καταδιωγμένο κόσμο μου,
ἐκεῖ τὸν ἀναπαράγω
μὲ πικρὰ κι ἀπειθάρχητα μέσα,
ἐκεῖ τὸν ἀναθέτω
σ᾿ ἕναν ἥλιο
χωρὶς σχῆμα, χωρὶς φῶς,
ἀμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Ἐκεῖ συμβαίνω.
Κάποτε, ὅμως,
παύει αὐτό.
Καὶ συστέλλομαι,
κι ἐπανέρχομαι βίαια
(πρὸς καθησυχασμόν)
στὴ νόμιμη καὶ παραδεκτὴ
περιοχὴ
στὴν ἐγκόσμια πίκρα.
Καὶ διαψεύδομαι.

ΔΗΜΟΥΛΑ

Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολὺ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.

Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικὸν
στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς
καὶ μετὰ πληθυντικὸς
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

Ἡ μνήμη,
κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
καὶ ἄκλιτη.
Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.

Ἡ νύχτα,
Ὄνομα οὐσιαστικόν,
Γένους θηλυκοῦ,
Ἑνικὸς ἀριθμός.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
Οἱ νύχτες.
Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

(ἀπὸ τὰ Ποιήματα, Ἴκαρος 1998)

Κικὴ Δημουλᾶ 

Η ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ

Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.
Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.
Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».
Μίλα.
Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.


ΔΗΜΟΥΛΑ.....

Στες Σκάλες- Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ!

Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα,

από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή
είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες.
Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς, και συ
πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,
και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα
όπου την ηδονή δεν θά ’βρες, καθώς δεν την βρήκα.

Κι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω·
τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα — είχες να με τον δώσεις.
Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.

Aλλά κρυφθήκαμε κ’ οι δυο μας ταραγμένοι.

Επιθυμίες

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά --
έτσ' οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν' αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 

Η επιστροφή του Μικρού Πρίγκιπα !

Η επιστροφή του Μικρού Πρίγκιπα στο Πλανητάριο του Ιδρ. Ευγενίδου.Ο ήρωας του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ επιστρέφει στον πλανήτη του από το μακρινό του ταξίδι όπου διαπιστώνει ότι λείπει κάτι που αγαπά.
Στο βιβλίο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ «Ο Μικρός Πρίγκιπας» ο ήρωας χαρίζει συναισθήματα και σκέψεις με το ταξίδι του στο Σύμπαν. Η νέα παράσταση που ξεκινά να προβάλλεται στις 5 Οκτωβρίου στο Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου βρίσκει τον Μικρό Πρίγκιπα να επιστρέφει στο σπίτι του τον Αστεροειδή Β612, μετά την περιήγησή του στο Σύμπαν και το Ταξίδι στη Γη, όπου ανακαλύπτει ότι το αγαπημένο του Τριαντάφυλλο λείπει! Συντροφιά με την Αλεπού, θα περιπλανηθεί ανάμεσα στον Πλανήτη του Χρόνου, του Βοσκού και της Μουσικής με την πίστη ότι κάπου εκεί θα το βρει.
«Ο Μικρός Πρίγκιπας ΙΙ» είναι μια νέα τρυφερή περιπέτεια, μια εντυπωσιακή παράσταση που παρουσιάζει το νυχτερινό όνειρο ενός παιδιού. Τα υπέροχα γραφικά, η όμορφη μουσική και το εντυπωσιακό αποτέλεσμα αποτυπώνονται στον τεράστιο θόλο του Πλανηταρίου με τρόπο μοναδικό.
Η παράσταση αποτελεί μία θαυμάσια ευκαιρία για τα μικρά παιδιά να επισκεφθούν για πρώτη φορά το Πλανητάριο, να ξεναγηθούν στο Διάστημα και να αγαπήσουν έναν χώρο ψυχαγωγικής επιμόρφωσης. Για το λόγο αυτό η παράσταση ξεκινά με μια ειδικά μελετημένη ξενάγηση, η οποία ταξιδεύει τους νεαρούς θεατές στις εσχατιές του Σύμπαντος με τρόπο απλό και ταυτόχρονα ευχάριστο και δημιουργικό.

Το εξαιρετικό αποτέλεσμα στην Ελληνική μεταγλώττιση φέρει την υπογραφή των: Δημήτρη Πιατά - Αλεπού, Θάνου Παπαϊωάννου - Μικρός Πρίγκιπας, Yρώ Λούπη - Τριαντάφυλλο, Κώστα Σεραφειμίδη - Βοσκός, Γιάννη Στεφόπουλο - Ωρολογοποιός, ενώ τη σκηνοθεσία της μεταγλώττισης υπογράφουν οι Αργύρης Παυλίδης και Μαρία Ζερβού.
Τα παιδιά ζωγραφίζουν το «Ταξίδι στο Διάστημα»
Παράλληλα, ξεκινά και η παιδική έκθεση ζωγραφικής με θέμα «Τα παιδιά ζωγραφίζουν το Ταξίδι του Ανθρώπου στο Διάστημα», η οποία πραγματοποιείται σε συνεργασία με τo Ρωσικό Πολιτιστικό και Επιστημονικό Κέντρο στην Αθήνα, καθώς και την Πανελλήνια Ένωση Ρώσων Μεταναστών στην Ελλάδα.
Η έκθεση πραγματοποιείται με την ευκαιρία του εορτασμού των 50 χρόνων από την αποστολή του Γιούρι Γκαγκάριν -του πρώτου ανθρώπου- στο Διάστημα και ως στόχο έχει να βοηθήσει τους νέους ανθρώπους να εμπνευστούν από τις προσπάθειες του ανθρώπου να γνωρίσει το Σύμπαν που μας περιβάλλει.

*...Όσο μπορείς...*

Και αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον: όσο μπορείς να μην την εξευτελίζεις. Μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στις πολλές κινησεις και ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πιάνοντας την, γυρίζοντας συχνά και εκθέτοντας την στων σχέσεων και συναναστρωφιών. την καθημερινή ανοησία, ώσπου να γίνει μια ξένη φορτική.
                                                                                                               Όσο μπορείς-Καβάφης